Jeśli służąca powie o kimś: “Jakiż wspaniały szlachcic!”, taki jegomość od razu budzi wzgardę. Jeśli takiego oczernia, odnosi to odwrotny skutek.
W ten sam sposób pochwała służącej może zaszkodzić reputacji damy. Ponadto, ludzie tej klasy zwykle wyrażają się źle, gdy chcą powiedzieć coś pochlebnego.
Pewnego razu mężczyzna, który zawsze wysyłał mi list po spędzeniu ze mną nocy, oświadczył, że nasz związek nie ma sensu i że nie ma mi nic więcej do powiedzenia. Następnego dnia nic już od niego nie usłyszałam.
“Gdy nastał świt” (***Shonagon odnosi sie tu do jakiegoś antycznego wiersza**) bez zwyczajowego porannego listu nie mogłam uniknąć pewnego rodzaju melancholii. W miarę jak upływał dzień mówiłam sobie “Cóż, rzeczywiście powiedział już wszystko co miał do powiedzenia”
Następnego dnia padał silny deszcz. Do południa w dalszym ciągu nie miałam od niego żadnej wiadomości. Najwyraźniej już na mnie nie zważał. Pod wieczór, gdy siedziałam na skraju galerii, pojawił się chłopiec z rozpostartym parasolem w jednej a listem w drugiej ręce. Pośpiesznie przyjęłam i przeczytałam owo pismo, którego treść brzmiała:
“Deszcz, wraz z którym wznoszą się wody” (**porównanie miłości do wody, której poziom zwiększa się wraz z opadami deszczu**)
Było to dla mnie bardziej zachwycające niż gdyby wysłał mi tysiąc innych wierszy.
Reż: Mark Osborne
Rok: 1998
Czas: 6 minut
Krótki ten film opowiada historię pewnego wynalazcy, którego bezbarwne życie urozmaicają jedynie sny o utraconym szczęściu młodości.
W ciągu dnia uwięziony jest w bezduszinej robocie w ponurym świecie. Nocami, pracuje nad wynalazkiem, pragnąc przełożyć swoją inpirację na coś wymownego i znaczącego. Jego wynalazek może zmieić sposób postrzegania świata. Ale on sam przekona się, że za sukces trzeba zapłacić wysoką cenę.
Stolica. Maranta. Kolczasty krzak wodny. Źrebię. Grad. Bambus. Fiołek okrągłolistny. Widłaki. Owies. Barki. Kaczka mandarynka. Rozproszone sitowie chigaya*. Łąki. Zielone wino. Grusze. Daktyl chiński. Prawoślaz.
*chigaya: imperata cylindrica Beauv, zwana także z angielska satintail. Rośnie na przełomie wiosny i lata, jest srebrzysta w kolorze.
Śnieg. Grad. Nie lubię lodowej mgły, ale w połączeniu z bielą śniegu-jest śliczna. Śnieg jest przepiękny gdy pokrywa drewniane dachy
Gdy śnieg zaczyna się topić lub gdy nie ma go zbyt wiele, zakrada się w szpary między cegłami. Jakaż to szczęśliwa okoliczność, gdy dach jest gdzieniegdzie czarny a gdzieniegdzie biały, bardzo jest to czarujące.
Lubię, gdy mżawka i deszcz uderzają o dachówki. Zarówno na takim dachu, jak i w ogrodzie, także szron potrafi wzbudzić zachwyt.
W duchu dzielenia się mediami, chciałam jeszcze zaprezentować pewną piękną stronę, na jaką trafiłam zupełnie przypadkiem
Jego fotografie pokazują ludzi z różnych rejonów świata, rejonów konfliktu, gdzie życie jest dalekie od wygodnego i prostego. Do każdego zdjęcia dołączany jest krótki opis. Kreśli w ten treściwy, zwięzły sposób historie różnych zwykłych ludzi dnia codziennego, oraz ich otoczenia, ich kultury, ludzi niejednokrotnie odważnych Wszystkie galerie, wielce inspirujące, powinny chyba przypominać nam o wartości naszego własnego życia i stawiają przed naszymi oczami nurtujące problemy. Warto tę stronę odwiedzić.
Bodhisattva tysiąca rąk W wykoaniu niepełnosprawnych artystów chińskich ( wszyscy głusi)
I jak tu się nie zachwycać? Jest w tym magia i harmonia jedności.
Jednej nocy, w Dziewiątym Miesiącu, pewnej damie wizytę złożył młodzieniec, który, chociaż nie przynależał do arystrokracji, słynął ze swojej elegancji i umysłowości. Odszedł nim nastał świat, gdy ksieżyc wciąż jeszcze królował na niebie otulając ziemię swym przepięknym blaskiem. Aby dama czule wspominała rozstanie, szeptał jej słodkie słówka. Przez długi czas patrzyła za nim, dopóki nie zniknął za horyzontem. Sądziła, bez wątpienia, że owej nocy widziała go po raz ostatni. Cała scena była nie do opisania…
Jej kochanek, oczywiście, tylko udawał,że się oddala. Wrócił po chwili i ukrył się za ogrodzeniem, aby dać damie znać, że nadal tam jest. Dokładnie w owej chwili spojrzała w jego stronę i wyrecytowała:
“Jak księżyc, który wciąż trwa na jaśniejącym już niebie” (*** przypis: fragment wiersza Hitomaro. Kakinomoto no Hitomaro był poetą i arystokratą późnej epoki Asuka. Żył mniej więcej w latach 662 – 710 **)
Jak opowiadał póżniej ów młodzieniec, księżyc lśnił jasno niczym latarnia nieopodal miejsca, w którym stała dama, a on sam był tak poruszony tym, co ujrzał, że odszedł bez słowa.
Z wielką troską perfumujemy kimono, a po kilku dniach o tym zapominamy. Gdy się je zakłada, zapach jest bardziej zachwycający niż w ubraniach perfumowanych niedawno
* na marginesie, kimono pochodzi od złożenia japońskich słow kiru-nosic i mono-rzecz. Czyli chcąc być dosłownym należy kimono określić po porstu rzeczą do noszenia.
Coś się zaczyna. Projekt, myśl. Czas wcina się w rytm przewidywanego działania. Opuszcza się na jakiś czas. Potem bardzo trudno jest wracać. Nimeniej jednak powracam do tłumaczeń, chęć do pisania pcha mnie ku kontynuacji raz rozpoczętej myśli.
Mimo wzystko dla poszukujących profesjonalnych tłumaczeń….Zeszyty wezgłowiowe zostały przetłumaczone na język polski jako “Zapiski spod poduszki czyli notatnik osobisty pani Sei Shonagon”, w tłumaczeniu pani Agnieszki Żuławskiej-Umedy i zostaly zamieszczone w publikacji “Estetyka japońka” pod redakcją Krysytny Wilkoszewskiej, Universitas, Kraków 2001.
A ja ze swojej strony dla zainteresowanych kulturą dworską okresu Heian polecam książkę napisaną przez młodych japonistów, “W kręgu tradycji dworu Heian” , w serii “Oblicza Japonii”. Wydawnictwo: Trio, Bibloteka Fundacji im. Takashimy.
Szerzej o tej ksiażecce w jednym z najbliższych postów.
